گاهی وقتها چیزهایی می بینی که باید به سادگی از کنار آن رد شوی. یکی ازآن چیزها که نزدیک به سفر احمدی نژاد به یزد رخ داد و هیچ یک از مسئولان یزدی نگذاشتند که کسی از ماجرا بویی ببرد وحتی خبرهای رسیده از آن درروزنامه ها منتشر شود، قطع انتقال آب معدن چادرملو توسط جمعی از جوانهای بهابادی در 14 اسفند ماه برای به دست آوردن حق وحقوقشان بود معدنی که در زمان ریاست جمهوری خاتمی از بهاباد جدا و به اردکان الحاق شد.20 روز آب معدن قطع بود وطی این20روز جمعی از مسئولان استان همچون نماینده ولی فقیه دریزد، معاون عمرانی استاندارو.... برای رفع این مشکل به بهاباد سفر کردند ولی جوانان بهابادی که دل خوشی از وعده های مسئولین در این جریانات نداشتند خواهان الحاق معدن چادر ملو و سه چاهون به بهاباد شدند.مسئولین مجبور به برگزاری جلسه ای دراستانداری میشوند وقولهایی را برای تحقق مصوبات قبلی و وعده های فعلی میدهند و بالاخره در 4 فروردین روحانیون به اتفاق مردم وجمعی از خانواده های شهدا برای باز کردن آب به سمت منبع آب معدن چادرملو حرکت میکنند در حالی که صورتجلسه ای با 6 بند را نیز به همراه داشتند وعده هایی مثل الحاق مجدد معدن چادرملو و سه چاهون به بهاباد ،پرداخت عوارض 50درصدی از درآمد معدن به بهاباد وخرانق،احداث کارخانه فولاد در بهاباد،تشکیل هسته های مردمی به منظور پیگیری امور خواسته شده در شورای بهاباد و.....قرائت میشود.شعارها یکی پس از دیگری توسط مردم بهاباد داده میشود شعارهایی که بخشدار بهاباد را مجبور به فریاد زدن بر سر مردم میکند، بالاخره آب معدن باز میشود با سه ماه مهلتی که به دولت داده میشود تا به وعده هایی که در این باره داده عمل کند ،آب معدن باز میشود در حالی که جوانان بهابادی اشک می ریختند، آب معدن بازمیشود با تجمع زنانی که به دفاع از حقشان برخاستند ،آب معدن باز میشود بعد از میلیاردها خسارتی که به دولت وارد شد ،آب معدن باز میشود در حالی که هنوز جوانان بیکار به این می اندیشند که آیا پس ازسه ماه وعده های مسئولین سرانجامی خواهدداشت و......... ومن هم به فکر میکنم که در زمان کنونی، امروز هیچ وقت بهتر ازدیروز و فردا هیچ وقت بهتر از امروز نخواهد بود.