هوا هنوز گرگ و ميش است كه هواپيما به زمين مي نشيند سوز سردي مي آيد و من از خستگي بدون توجه به آدمها و ساختمان ها ي شهر جديدي كه انتظار رسيدن به آن را مي كشيدم توي ماشين ولو مي شوم و چشم هايم را روي هم مي گذارم ماشين گاه از شيب هاي تند ميگذرد و چشم هاي من در حالت نيمه باز جاده سبزي را مي بيند كه انتهايش به يك پل زيرگذر ختم ميشود……

 يادم مي آيد يك هفته اي از سفرم به پاريس گذشته بود ولي هنوز هم وقتي در دفتر روزنامه وقت خالي گير ميآورديم و دور هم جمع مي شديم من با هيجان از سفر ميگفتم كه سردبيرمان رو به من گفت انوشه انصاري رفت كره ماه و برگشت فقط يك روز حرف براي گفتن داشت اما تو….اما من.... امروز هوا گرگ و ميش بود كه چشم هايم مرا به ياد جاده سبز انداختند و فهميدم كه يكسال از آن سفر ميگذرد اما من بعد از سفر حتي يك پاراگراف هم دراين باره نه در وبلاگم بلكه در هيچ كجاي صفحات كاغذي هم ننوشتم. درست دوم اسفند ماه بود كه براي صرف ناهار وآشنايي با كساني كه در طول سفر همراهمان بودند وارد سفارت ايران در فرانسه شديم پله هاي پيچ در پيچ سنگي را گذرانديم و وارد اتاقي شديم كه دور تا دورش پر بود از عكس هايي كه نفهميدم از كيست شايد ابوعلي سينا يا فارابي يا…. وبعد مسئولي برايمان از فرانسه گفت و مردمش واينكه تاجايي كه امكان داشته برايمان برنامه گذاشته اند و ما بايد به عنوان يك خبرنگار چهره قوي از جامعه مطبوعاتي ارائه بكنيم چون خبرنگاران در فرانسه زمين تا آسمان با خبرنگاران ايراني فرق دارند ،فرانسه جايگاه رسانه اي خاص خود را دارد ،خود كشي وخود سوزي در زنان بالاست،۱۰درصد خانم ها از شوهرانشان كتك ميخورند ،كار در فرانسه حيات اجتماعي دارد ، نيمي از افراد در فرانسه رسما ازدواج نميكنند و بچه هاي قانوني به دنيا نمي آوردند،نزديك به 4 ميليون بيكار درفرانسه وجود دارد .حقوق بشري ،تبعيض نژادي و تمام اينها چيزهايي بود كه ما يعني گروه 9 نفرمان كه 6 نفرمان خانم بوديم بايد مي دانستيم و بعد آنها را به چالش مي كشيديم ومن در تمام طول سفرم به اين فكر ميكردم كه مگر اين سفر يك سفر تحقيقاتي نيست پس چرا بايد آنها را به چالش مي كشيديم. برنامه سفر هفت روزه را به دستمان دادند كه ساعت 3 بعد از ظهر همان روز بازديد از روزنامه لوموند فرانسه بود روزنامه اي با 427 هزار تيراژ  و 4 سردبير.….